:: کولی

   

فکر نوشته هایی از من

 

we were both silent,each waiting for the other to speak,but speech is not the only means of underestanding between two souls.it is not the syllables that come from the lips and tongues that bring hearts togeder.
there is something grater and purer than what the mouth utters.silence illuminates our souls, whispers to our hearts,and brings them together.slience separates us from ourselves,makes us sail the firmament of spirit,and brings us closer to heaven,it makes us feel that bodies are no more than prisons and that this world is only a place of exile
.
هر دوساكت بوديم؛ هريك منتظر ديگري تا سخن بگويد؛اما درميان دو روح تنها وسيله فهميدن كلام نيست.هجاهايي كه ازلب ها ودهان ها مي آيند نيستند كه دل ها را به هم نزديك مي كنند.
چيزي بزرگ تروخالص ترازآنچه زبان اظهارمي كند نيزوجود دارد. سكوت؛ روح هاي ماراروشن مي كند؛ درگوش دل هامان نجوا مي كند وآنها راباهم مانوس مي سازد. سكوت؛ازخود جدامان مي كند؛ مارا درسپهرجان گردش مي دهد وبه ملكوت نزديك ترمي سازد. سكوت؛اين احساس رادرمابرمي انگيزد كه كالبد ما برمي انگيزد كه كالبد ماچيزي جززندان روح ما نيست ودنيا؛ صرفا تبعيد گاه جان است.




:: برچسب‌ها:
چهارشنبه ۱٠ تیر ۱۳۸۳ ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ | نوشته ‌شده به دست کولی ( نظرات )