:: کولی

   

فکر نوشته هایی از من

 

بيا

         بيا اي گريخته از من!

بيا ،در حصار خلوتنائي من

                     هنوز جائي خاليست

بيا كه هنوز

              آرزوي محبت را به خاك نسپرده ام

بيا

     زلال و پاك

                  بسان قطره هاي باران

                                                  عشق ورز

به خورشيد بر افروخته در دلم

                                       -عشق ورز-

چرا به آئينه بايد پناه برد؟!

                                          چرا؟!  

                                                چرا؟!

مگر چشمانمان آئينه يكديكر نيست؟!

                                              بيا وخويش را در چشمان هم نگريم

 


 

دوباره با تو

            گفتن

                        نشستن

                                    خنديدن

                                                گريستن

را به خواب خواهم ديد؟!

آيا دوباره

               پرده از رخ آرزو فروخواهد افتاد

                                         و مرا دگر بارآيا فرصتي خواهد بود

                                                                                به تماشا نشستن تو را



:: برچسب‌ها:
سه‌شنبه ٢ تیر ۱۳۸۳ ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ | نوشته ‌شده به دست کولی ( نظرات )